Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Το χρώμα της μοναξιάς

Δεν μπορούσα να μην το κρατήσω!

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ KΑΡΔΙΑΣ...

25 Δεκ 2011


ΤΙΜΗΤΙΚΟ το ΔΩΡΟ της Παραμονής των ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ...

' ...ΝΑΙ, ΒΙΡΓΙΝΙΑ" ΚΙ ΕΓΏ ΠΙΣΤΕΎΩ στο όμορφο όνειρο...
Έρχεται τότε που νόμιζες ότι σε ξέχασε! Εμφανίζεται τότε που τα φτερά ήταν κουρασμένα! Αγαπιέται τότε που πίστευες ότι ο κόσμος στέγνωσε από συγκίνηση κι ότι τα "παραμύθια" και οι "ιστορίες" είναι για τις..."χαζούλες νοικοκυρές..."
Φίλες και Φίλοι μου,
με γνήσια χαρά σας παραδίδω ...το πνευματικό μου "παιδί", γραμμένο κάποιο μερόνυχτο τότε, στην Αστόρια...
Στο Χριστουγεννιάτικο ένθετο της μοναδικής Ομογενειακής ημερήσιας εφημερίδας "Εθνικός Κήρυξ" την παραμονή των Χριστουγέννων, η αγάπη όλων των συνεργατών της Νέας Υόρκης και εκείνων της Αθήνας, με υπεύθυνη την κα Χρυσούλα (Χρόνια Πολλά!!!) Καραμήτρου, συνοψίστηκε αυτή τη φορά, για μένα με το διήγημά μου:
ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗς ΜΟΝΑΞΙΑς!
Δεν είναι η πρώτη φορά που η αγαπητή εφημερίδα με τιμά για την ομογενειακή, θάλεγα, προσφορά μου. Από τότε που η ύλη μοιράζεται μεταξύ Αθηνών και Νέας Υόρκης, λόγοι πολλοί -μεταξύ άλλων ότι δεν είναι ...λογοτεχνική εφημερίδα...- έχουν αλλάξει τις προτεραιότητές της. Είναι όμως μία από τις παλαιότερες εφημερίδες, κάπου ογδοντα-τεσσαρων χρονών...κι αυτό λέει πολλά...
Φίλοι μου,
αν είστε ...ανυπόμονοι και πολυάσχολοι όπως εγώ,
θα σας δώσω το διήγημα δίχως συνέχειες....................
κι όποτε θέλετε και μπορείτε, θα χαρώ να το διαβάσετε!!!

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗς ΜΟΝΑΞΙΑΣ

(ελληνο-αμερικανικό διήγημα της Υιώτας Στρατή)
http://astoriani.blogspot.com
e-mail: yiotas@optonline.net

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

-Χριστέ μου, κάνε τ’ όνειρο θαύμα γι’ αυτό το βράδυ, είπε η Νόρα, δίχως να είναι σίγουρη πως θ’ άκουγε ο Χριστός την παράκλησή της απόψε, παραμονή της Γέννησής Του. Μάλιστα, ούτε που θυμόταν εάν την είπε δυνατά ή από μέσα της, έτσι όπως ήταν ναρκωμένη στην πολυθρόνα από την ευεργετική ζεστασιά της γερασμένης φωτιάς που ξεψυχούσε αφρόντιστη. Εκείνη η αναπάντεχη φθινοπωρινή βροχή ένα μήνα πριν -όταν κατέβαινε τις σκάλες του τραίνου- την είχε στείλει για μέρες στο νοσοκομείο. Καλά που η ασφάλιση της κάλυψε μια γερή αναρρωτική άδεια κι έμεινε στο σπίτι, παγωμένες μέρες όπως αυτές.
Η Νόρα προσπάθησε ν’ ανασηκωθεί. 
-Αν δεν κινηθείς, κυρά μου, θα πιαστείς ολόκληρη, μονολόγησε.
Οι λέξεις έβγαιναν κουρασμένες από το στέρνο της καθώς έσκυβε τρίβοντας υπομονετικά τις σκουριασμένες κλειδώσεις των ποδιών της. Μετά, σαν αυτόματο, αναστήλωσε το κορμί και άπλωσε με δυσκολία τα χέρια. Έμοιαζε χτυπημένο θαλασσοπούλι σε αφιλόξενη ακτή.
-Αχ! Αυτός ο σφάχτης, ο αφόρητος. Οι ώμοι δεν μ’ αντέχουνε, τα πόδια δεν κρατάνε. Αλλά τι! Δεν τσάκισα τότε που γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω μου, τώρα θα λυγίσω;
Κοιτάχτηκε στον παμπάλαιο καθρέφτη κι ίσιωσε λίγο τα μαλλιά της. Της άρεσε η εικόνα που της έδειξε. Χαμογέλασε στη διαπίστωση αν και κάπου-κάπου, την θύμωνε.
–Αυτός ο ζαρωμένος καθρέφτης, σε ξεγελάει, κι εσύ, χαζή, κουβαλάς τον δίδυμο εαυτό σου ωραιοποιημένο, για να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι την μοναξιά σου στις ατέλειωτες ώρες της εγκατάλειψης.
Σιδηρόδρομος γινόταν ο μονόλογος। Γενικά, δεν ήθελε να μιλάει σε κανένα για τον εαυτό της. Φιλική, με όλους, μα σε απόσταση, είτε γυναίκες είτε άνδρες. Μονόχνοτη κατ’ ανάγκην. Ακόμη και τα τρία καναρίνια της -με θέα στο παράθυρο του νοτιά, μόνο όταν δεν την έβλεπαν ελευθέρωναν τα τραγούδια τους. Είχε μια ζωή δίχως μεγάλα γεγονότα, δίχως σημαντικές ευκαιρίες. Ίσως να μη τις έβλεπε όταν παρουσιάζονταν, ίσως να μην ήθελε να τις αναγνωρίσει. Ό,τι ήθελε να πει, το συζητούσε στο αντίγραφό της, στον καθρέφτη κι έδινε την ανάλογη ερμηνεία, την ποθητή τροχιά. Γι’ αυτό αναρωτήθηκε γιατί της ήρθε να ευχηθεί απόψε:
«-Χριστέ μου, κάνε τ’ όνειρο θαύμα γι’ αυτό το βράδυ…»
Κάθε χρονιά, έκανε την ίδια ευχή. Η μνήμη της την είχε αποστηθίσει και την επαναλάμβανε σαν κουρντισμένο ρολόι κάθε παραμονή των Χριστουγέννων. Υπομονετικά, περίμενε ένα ολόκληρο χρόνο, για να διαπιστώσει τι; την πορεία του Τίποτα; Εξασθενισμένο, πλέον, το παλιό όνειρο. Μα η πίκρα; Πότε θ’ άδειαζε η πίκρα της προδοσίας; Ο παλαιός, ζαρωμένος καθρέφτης δεν της απαντούσε…
Ρίγησε στις αναμνήσεις των εύπλαστων χρόνων της. Αυτή η νύχτα τις επέστρεφε το ίδιο δυνατές, με όλα τα κατάλοιπα της καταστροφικότητας: την πύρινη εικόνα του αρραβωνιαστικού της και της μικρής της αδελφής. Εκείνη κι εκείνος. Εκείνος κι εκείνη. Άσχετα ποιο πρόσωπο εμφανιζόταν πρώτα, ευτυχισμένο, ειρωνικό ή χαιρέκακο. Μαζί, πάντα και τα δύο, κάνοντας την ζωή της αφόρητη. Όταν δε, ήρθε και το μωρό τους –ο σπόρος της απιστίας τους- ανήμερα την νύχτα της Παραμονής… Όχι, δεν ήταν, πλέον, εύκολο να σβήσουν τα σημάδια από τις οικείες μαχαιριές.
Ποτέ της δεν κατάλαβε από ποια αστείρευτη πηγή έτρεχαν τόσα δάκρυα ακόμη και ώρες που δεν υπήρχε αιτία σοβαρή. Τότε, η μόνη της λύση ήταν η δραπέτευση. Όσο μακρύτερα πήγαινε, τόσο το καλύτερο γι’ αυτήν. Έφυγε για τη μεγάλη χώρα, να χαθεί στην πανσπερμία, σβήνοντας μαζί και την ημερομηνία της Επιστροφής. Ευτυχώς, που με τα χρόνια, οι κρουνοί των δακρύων κάπως άδειασαν.
Άφησε το καθιστικό με το ευεργετικό τζάκι και διασχίζοντας το σαλόνι, κατευθύνθηκε στο βορινό παράθυρο. Το χιόνι, ήθελε τούτα τα Χριστούγεννα ολόλευκα και τη βελανιδιά τής μπροστινής αυλής της αμίλητη μέσα στην ησυχία ν’ απλώνει τις ξυλιασμένες παλάμες της στις χιονονιφάδες.
Η απόφαση να πάρει αυτό το σπίτι ήταν η πιο καλή της. Λίγο μικρό, μα για ποιον μεγαλύτερο; Η μοναξιά μπορεί και γεμίζει όλους τους χώρους.
Καλύτερα μικρό. Η Νόρα αυτό το γνώριζε πολύ καλά. Στην πραγματικότητα, η βελανιδιά ήταν εκείνη που την έκανε να χρεωθεί και να το αγοράσει. Φυσικά, στο πατρικό της, η γέρικη βελανιδιά δεν είχε ποτέ φιλοξενήσει τόσο χιόνι στ’ αρχοντο-κλαδά της, όμως στις νύχτες του βοριά χόρευε ευλύγιστα τα τρυφερά όνειρα της Νόρας.
Οι παλιές αναμνήσεις ήδη έβραζαν…
-Μου έκλεψαν την ίδια την ζωή! ψιθύρισε και χτένιζε με το βλέμμα τον δρόμο δίχως να βλέπει τίποτα. Στο βάθος των ματιών, η χαραγμένη εικόνα εκείνου κι εκείνης ολοζώντανη κι ας της ήταν ξένοι πλέον, μετά από τόσα χρόνια εθελοντικής απομάκρυνσης.
-Άραγε, πως να μοιάζουν τώρα; Διερωτήθηκε. Και το μωρό του ΄70; Θα έχει γίνει άντρας!
Θα ήθελε να ήξερε τίνος μοιάζει, τουλάχιστον. Θα τον ήθελε να μοιάζει του πατέρα της.
Η μάνα τους, έσβησε στη γέννα της μικρής αδερφής. Αυτή και ο πατέρας την ανάθρεψαν, «-γι’ αυτό μας βγήκε και κακομαθημένη… » Στα αφτιά της, κατακάθαρη η φωνή του πατέρα.
-Μη τη συνερίζεσαι τη μικρή. Βλέπεις, δεν γνώρισε καθόλου την μάνα της, εσύ είσαι άλλο, είσαι η δυνατή, της έλεγε συχνά.
Ασυναίσθητα, με τις πικρές αναμνήσεις, χάιδεψε το προτελευταίο δάχτυλο του αριστερού της χεριού.
-Εδώ, θα μπορούσε να ήταν το δαχτυλίδι που εικοσιπέντε χρόνια πριν, μου είχε προσφέρει εκείνος… Το δαχτυλίδι που θα λαμπίριζε σαν το Άστρο με τα πολύχρωμα φωτάκια των Χριστουγέννων… όχι να μένει άδειο, τόσα χρόνια… κι αυτά τα δάχτυλα, θα μπορούσαν να γίνουν σπαθιά ατσαλένια και να πάρουν το δίκιο μου πίσω… Ανάσανε βαριά, ακόμη άγριο θηρίο…
-Ας συγχωράνε όλοι, την πρόωρα φουσκωμένη κοιλιά της μικρής αδερφής. Έπρεπε να του δώσω πίσω το δαχτυλίδι. Έπρεπε, για την τιμή του σπιτιού, για την αξιοπρέπεια του πατέρα, για την μνήμη της μάνας. Έπρεπε, για τον Γολγοθά τον δικό μου.
Η Νόρα πάλι μονολογούσε. Ήθελε να ρίξει γροθιά στο παγωμένο τζάμι. Άρχισε να εκνευρίζεται μ’ όλες τούτες τις σκέψεις που επέπλεαν πάλι απόψε σαν φύκια σε ταραγμένη θάλασσα. Δεν ήταν πάντα έτσι. Ήταν κάποιες άλλες φορές, που δικαιολογούσε την απειρία της μικρής αδελφής της.
-Τη μικρή, τώρα με τα χρόνια, κάπως την καταλαβαίνω. Εκείνον όμως; Αφού τον έβλεπα τα καλοκαίρια, σαν ξάπλωνε στην ακρογιαλιά να ηλιάσει το κορμί του, το πως γλυκο-χαριεντιζόταν με τις φίλες μου… Πώς πίστευα ότι την αδερφή μου θα την άφηνε; Με βρήκε πολύ εύπιστη, πολύ βολική. Ίσως, ίσως γι’ αυτό και με αρραβωνιάστηκε, να του καλύπτω την ματαιοδοξία του. Εκμεταλλεύτηκε ό,τι καλύτερο είχα. Την πίστη στην αγάπη. Την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.
Η πρώτη αγάπη, όλοι το λένε, είναι τυφλή, μα ποιος νέος το παραδέχεται. Αμφιβάλλω αν η αδερφή μου θα τον συμμόρφωσε…
Από τον μονόλογο, η άχνα της έβγαινε καυτή και ίδρωνε το τζάμι. Με τους αγκώνες ακουμπισμένους στο πρεβάζι του παραθύρου, συνέχιζε να κοιτάζει τον κάτασπρο δρόμο. Ένας απροσδόκητος αγέρας βάλθηκε να στροβιλίζει γρηγορότερα τις νιφάδες. Οι παλάμες της βελανιδιάς άρχισαν να συμμετέχουν στο χορό, τινάζοντας στο έδαφος το εύθραυστο φορτίο τους. Τα μάτια της Νόρας τις ακολουθούσαν μαγνητισμένα, μέχρι που δύο ξασπρισμένες φιγούρες στο απέναντι πεζοδρόμιο, απορρόφησαν όλη την προσοχή της.
-Τρελός παπάς θα τους βάφτισε, αν δεν είναι μεθυσμένοι. Τι πάθανε και χτυπάνε την ξένη πόρτα, δώδεκα και η ώρα… Θ’ ανοίξει να τους αρπάξει ο Κολομπιάνος και τι θα γίνει εδώ απόψε…
Έκπληκτη, τους είδε να κοιτούν κατά τη δική της μεριά και βουτώντας μέσα στο χιόνι, ν’ ανεβαίνουν τρεκλίζοντας τα δικά της σκαλιά. Μισανοίγοντας το παράθυρο,
-Ποιον ζητάτε; τους ρώτησε σιγά, για να μη ξυπνήσει τους γέρους γείτονές της.
-Την κυρία Νόρα Περούζη θέλουμε, αν έχει ακόμη το ίδιο όνομα. Είναι κάτι σοβαρό… πολύ σοβαρό. Δεν είμαστε τρελοί να γυρίζουμε έξω, νύχτα σαν κι αυτή, απάντησε ο πιο εύσωμος.
-Οι Έλληνες, εδώ, είναι κάμποσο τρελοί, μα εσείς δεν δείχνετε για κάτι τέτοιο. Ναι, εγώ είμαι, τους είπε, ενώ καθώς τους περιεργάστηκε στο φως, έμεινε έκπληκτη. Τους άνοιξε την πρώτη πόρτα, σαστισμένη. –Μα, εσύ, είσαι ο κουμπάρος… ο… Δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομα.
-Ναι, είναι ο νουνός μου… της είπε ο νεαρός που έμοιαζε με τον πατέρα της στις νεανικές φωτογραφίες του. Εγώ, είμαι ο γιος της αδελφής σας, συνέχισε τινάζοντας έξω το χιόνι από πάνω του όπως το πουλάρι που τίναζε την σκόνη απ’ τη χαίτη του.
-Το ταξί μάς περιμένει παρακάτω. Δεν εύρισκε χώρο να σταθεί ενώ εμείς σας ψάχναμε, της διευκρίνισε ο κουμπάρος, τρίβοντας γρήγορα τα χέρια του για να ζεσταθούν. Κάτι πήγε να ρωτήσει η Νόρα, μα δεν ήξερε από που να αρχίσει.
-Θεία, βάλε μπότες ψηλές, το χιόνι είναι δύο πιθαμές, τυλίξου καλά. Τα άλλα, τα λέμε στο δρόμο.
«Θεία»! Η προσφώνηση ακούστηκε σαν κανονιά στ’ αυτιά της. Αυτός ο νέος της μιλούσε φυσικά, με άνεση, λες και την είχε δει και χθες, και προχθές… Στη γωνία έχασκαν οι μπότες της, μα ούτε τις έβλεπε. Πήρε βαθιά ανάσα να συνεφέρει τον εαυτό της για να ετοιμαστεί. Δεν κατάλαβε πως άρπαξε κι ένα τσουρέκι για την κρύα διαδρομή μέχρι το νοσοκομείο.
-Πάμε, τους είπε τελικά, βγάζοντας τα κλειδιά για να κλειδώσει.
Χιονοστιβάδες κυλούσαν τα γεγονότα που της εξιστορούσαν στο ταξί, αν και σε ανακατεμένες δόσεις... Η καρδιά της, συμπλήρωνε τα κενά. Στιγμές-στιγμές, ήθελε ν’ ανοίξει την πόρτα του ταξί και να πηδήξει έξω, να χαθεί στο παγωμένο δρόμο. Το σπουδαιότερο όμως, ήταν να σταματήσει να βλέπει στα μάτια του ανιψιού της τα μάτια του πατέρα της, απαράλλαχτα όπως ήταν όταν της ζητούσαν την βοήθειά της…
-Θεία, εντάξει, δεν είχαν ιδανικό γάμο οι δικοί μου, κι αν κράτησε ως τώρα, είναι από την υπομονή της μαμάς. Μα αν δεις τώρα τον πατέρα, δεν θα τον αναγνωρίσεις. Άσε που πιστεύει πως η κατάσταση της μαμάς έγινε εξ αιτίας του… Ξέρεις, πούλησε εκείνο το μεγάλο χτήμα για να μας φέρει όλους εδώ και να της προσφέρει ό,τι είναι δυνατόν, για να την κάνει καλά. Ήδη, το ένα νεφρό της το αφαίρεσαν, για το άλλο, μάλλον θα χρειαστεί μεταμόσχευση… Είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση, μα ας ελπίζουμε, Θεία, κακό δεν κάνει η ελπίδα, της είπε ο νέος με τρέμουλο φωνής.
-Θεέ μου, υπάρχουν κι άλλες ζωές ραγισμένες, σκέφτηκε η Νόρα κρύβοντας τις κραυγές που κόχλαζαν στα βάθη τού είναι της. Άπλωσε το χέρι της κι ακούμπησε το δικό του.
-Κοίτα, να, φτάσαμε στο νοσοκομείο, καλά μας έφερε ο ταξιτζής , είπε ο κουμπάρος.

Αντικρίζοντας την μισο-ναρκωμένη αδελφή της στο κάτασπρο κρεβάτι, η Νόρα ξανάφερε την αξεθώριαστη εικόνα της μάνας τους, τότε, στην μοιραία γέννα. Ασυναίσθητα άπλωσε το χέρι και τ’ ακούμπησε στο χέρι της αδελφής της. Με ρίγος διαπίστωσε πόσο έμοιαζαν αυτές οι δύο εικόνες.
-Ω! Χριστέ, που γεννιέσαι κάθε χρόνο, δίχως να το μετανιώνεις, κάνε το θαύμα σου, μουρμούρισε, απορροφημένη στην τρομερή ανάμνηση. Τα μάτια της έκαιγαν, μα δάκρυ δεν κύλησε.
-Μόνο αν ταιριάξει το δικό σου νεφρό, κι αν, βέβαια, εσύ θελήσεις να συμβάλλεις στο θαύμα.
Η Νόρα γύρισε έντρομη, μαγνητισμένη στο άκουσμα της φωνής του.
Ήταν δυνατόν, να τον προσπέρασε στο διάδρομο χωρίς να τον αναγνωρίσει; Απότομα απέσυρε το χέρι της από την αδερφή της, μα δεν του το πρόσφερε.
Τον κοίταξε στα γρήγορα. Για ένα τραγικό δευτερόλεπτο, νόμισε πως θα ξεκαρδιζόταν στα γέλια.
Εκείνος, ο άνδρας της μαραζωμένης αγάπης της, όπου στα μάτια της ήταν καράβι ψηλο-κάταρτο, εκείνος, ο γόης των καλοκαιριών της νιότης της, που ξάπλωνε τα μέλη του στον ήλιο της ακροθαλασσιάς και χαμογελούσε πονηρά κι ενθαρρυντικά ακόμη και στις φίλες της, εκείνος, ο άπιστος μα αγαπημένος αρραβωνιαστικός της -που κοιμήθηκε με την μικρότερη αδελφή της αφήνοντας την έγκυος, εκείνος που τίναξε στον αέρα τον ιδανικό κόσμο της, ήταν αυτός ο ίδιος, μεταμορφωμένος σ’ αυτόν τον περίλυπο, εύσαρκο κύριο με το μοναδικό τσουλούφι στην κορυφή του κεφαλιού του; Για ένα δευτερόλεπτο, αισθάνθηκε γοητευτική. Αξεπέραστη. Τίναξε το κεφάλι της ψηλά, ευχαριστημένη. Ήταν η ώρα της μεγάλης εκδίκησης. Ήταν η στιγμή της υπεροχής. Ήταν η ικανοποίηση των πρώτων εντυπώσεων μετά από τόσα χρόνια σκοτεινών επιθυμιών και απεγνωσμένων ονείρων. Ήταν το μέτρημα του ΕΓΩ και του ΕΣΥ στο ΤΩΡΑ. Ήταν η νίκη.
Μα, η ζωή της; Η φυγή της στα πέρατα του κόσμου; Τα δάκρυά της γι’ αυτόν, που αν τα μάζευε, με τα χρόνια θα γέμιζαν την πατρική στέρνα όπου κάποτε, όταν ήταν μικρά, πηδώντας μέσα, χόρευαν και πατούσαν τα σταφύλια… εκείνα τα δάκρυα τί θα τα έκανε; Θα γύριζαν πίσω να την πνίξουν! Αυτή, λοιπόν, ήταν η πλήρωση των πάντων και του τίποτα;
Απότομα συνήλθε, λες και ντροπιάστηκε.
-Το θαύμα, το θαύμα ήδη έγινε! Είπε. Η φωνή της ξεχύθηκε στην αίθουσα καθαρή, σταθερή, ελεύθερη. Αθρυμμάτιστη, σαν την καμπάνα των Χριστουγέννων.
-Τώρα που είσαι εδώ, Θεία, κι εγώ το πιστεύω, συμπλήρωσε ο ανιψιός της, αγκαλιάζοντάς την. Όπως την αγκάλιασε, το σφίξιμο πάλι της θύμισε τον πατέρα. Αυτός ο αξιολάτρευτος νέος, ήταν ο ανιψιός της, ήταν ο συνδετικός κρίκος της οικογένειας, ήταν το δαχτυλίδι που είχε πετάξει στα πόδια τού τότε άπιστου αρραβωνιαστικού της.
Ήταν το παιδί που θα μπορούσε να ήταν δικό της, μ΄ εκείνον που αγαπούσε και θα την είχε κάνει μάνα. Χαλάρωσε το αγκάλιασμα του ανιψιού της…
Έκανε λίγο πίσω για να τον καμαρώσει.
-Ξέρεις πόσο μοιάζεις του παππού σου; του είπε ικανοποιημένη, καλωσορίζοντας το πρώτο χαμόγελο της συγγνώμης στα άβαφα χείλη της. Η αδελφή της, τρεμόπαιξε τα υγρά βλέφαρα. Απόλυτη η σιγή στο δωμάτιο που άρχισε να ζεσταίνεται με την αγάπη της συγνώμης.
-Αύριο, θα φροντίσω εγώ για τον γιατρό και τις εξετάσεις, συμπλήρωσε σιγανά ο κουμπάρος, κρατώντας το χέρι της άρρωστης, ενώ τα μάτια του δεν έφευγαν από την Νόρα.
-Αύριο; Ποιο Αύριο; το Αύριο είναι Τώρα. Είναι το Σήμερα, απάντησε η Νόρα λάμποντας. Το Θαύμα, γεννήθηκε Σήμερα.
Ήταν το συμβόλαιο ελπίδας που νοερά υπέγραφε η Νόρα στον ώμο του ανιψιού της, καθώς τον έδενε πάλι στοργικά στην αγκαλιά της.

ΤΕΛΟΣ

ΚΑΛΈς Μέρες να έχετε! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΑΣ

Πάντα με την Αγάπη,


Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

"Κράτημα" Χριστουγέννων (6) - Απολλώνιος Χορωδία Βόλου

Είχα κάτι χρόνια να τ' ακούσω αυτό το τραγούδι! Όταν τ' άκουσα, πέρασαν απ' το μυαλό μου πολλά πρόσωπα... Ναι! Και όλοι οι φίλοι, περαστικοί και σταθεροί που γνώρισα εδώ μέσα!
Σας το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη και με πολλές ευχές για ζεστά Χριστούγεννα, κι ένα πιο ζεστό 2012! Ας πεινάσουμε, ας κρυώσουμε κι ας συνεχίσουμε να αγαπιέμαστε χωρίς αποδείξεις, όταν δεν μπορούμε...
Σας σκέφτομαι όλους μα όλους, με αγάπη και κάτι παραπάνω!
Υγεία παιδιά, υγεία! Θα ξαναβρεθούμε στους μπακτσέδες... Να είμαστε καλά, πρώτα ο Θεός!

"Κράτημα" Χριστουγέννων (5) - Απολλώνιος Χορωδία Βόλου

Απολλώνιος Χορωδία Βόλου









συν, άλλο ένα στη νέα ανάρτηση!

"Κράτημα" Χριστουγέννων (4)







"Κράτημα" Χριστουγέννων (3)









"Κράτημα" Χριστουγέννων (2)











Χριστούγεννα 2011 - Χορωδίες Βόλου, Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Ιωνίας

"Κράτημα" Χριστουγέννων

...Φυσικά έμεινα (πώς να φύγω; εύκολα φεύγεις;) και γλύκανε η ψυχή μου!
Χαμένη εκδήλωση μεν, με δυνατά τα ίχνη που άφησε πίσω της, δε, συν τόσες "φωνές" που πρόλαβα, κερδισμένη, ναι!
Ότι πρόλαβα, ήταν η δόση μου! Το φάρμακό μου! 


Η αρίθμηση είναι άσχετη, μα δεν έχω χρόνο! Ας είναι!







Όταν η ποίηση συναντά τη ζωγραφική

Ήταν μια εκδήλωση που δεν ήθελα να χάσω, με τίποτα!
Κέρδισα ότι έμεινε, τελικά, κι ότι με περίμενε για να με γαληνέψει...

Ήταν ένα κορυφαίο γεγονός για τον Βόλο! Απορώ, όχι πως τό 'χασα εγώ, αλλά πως δεν συζητήθηκε στη γύρα, ώστε να του δοθεί η διάσταση που του πρέπει!
Εγώ, ότι κι αν έγραψα χθες, ότι κι αν αισθάνθηκα, ότι κι αν σκέφτομαι ακόμα, είτε τα γράψω, είτε όχι, δεν έχει νόημα!

Όταν η ποίηση συναντά τη ζωγραφική, όταν η Θεσσαλονίκη συναντά τον Βόλο και η Κατειρήνα το χάνει (να 'ταν μόνο αυτό!)τότε ανοίγουν οι ουρανοί, βρέχει καντάρια, γίνεσαι μούσκεμα μέχρι το κόκαλο, μα η ψυχή έχει έναν ηλιόλουστο ήλιο, κι ας είναι και νύχτα!



Τι να πω; Τι προλαβαίνω να ξαναγράψω, τώρα; Απλά, κάποια στιγμή χρωστάω ονόματα ζωγράφων, ποιητών, ποιήματα κ.λ.π.

Κέρδισα ότι έχασα ή ότι μου έπρεπε...

Ξημέρωσε η Παρασκευή πριν τα Χριστούγεννα του 2011. Η ώρα είναι 1:34 π.μ. βάση του ρολογογιού της κουζίνας.
Ναι, απόψε μεταφέρθηκα και τρέχω σαν τρελή να κάνω κατοικίσημο το δωμάτιο του παιδιού, γιατί θα με ξεγράψει  από μάνα... Είναι δυνατόν να περιμένω το κορίτσι μου και να μην έχω προετοιμαστεί, όπως άλλες φορές; Κι όμως, είναι. Τόσο εκτός μ' έχει πετάξει τελευταία η υγεία του αδελφού μου. Είμαι εδώ, αλλά, δεν είμαι...
" Εσείς πώς είστε;" με ρώτησε η νύφη μου, που συνάμα εγώ την νιώθω και αδελφή μου. Μαζί τους γνώρισα, μαζί τους αγάπησα, τους το έχω πει, το έχουν εμπεδώσει.
"Πώς να είμαστε; Παγωμένοι. Αν είστε καλά εσείς, θα είμαστε κι εμείς", της είπα.
"Σε πιστεύω", μου είπε εκείνη. "Φαίνεται απ' τα τηλεφωνήματά σου".
"Δε φαίνεται τίποτα", ήθελα να της πω, αλλά, τι σημασία έχει.
Σημασία έχει ότι σήμερα βγήκε, είναι στο σπίτι του και δεν πονάει πολύ. Σημασία έχει ότι βρέχει καταρακτωδώς έξω, ο ήχος του τσίγκου με ταξιδεύει, σημασία έχει ότι βρέχει όλη μέρα, δεν το άντεξα και πήρα τους δρόμους.
"Μα, βρέχει! Θα γίνεις μούσκεμα! Να σε πάω εγώ!"
"Άσε με να βραχώ, τον παρακάλεσα, ενώ εκείνος ήδη ετοιμαζόταν, "κι όταν τελειώσω τις δουλειές μου, θα σου τηλεφωνήσω να με μαζέψεις... Μάλλον θα περάσω κι εδώ παρακάτω απ' το πάρκο, απ' το Πολιτιστικό Κέντρο, να δω αν ετοίμασαν μια έκθεση ζωγραφικής, γιατί μπορεί να την χάσω..."
Πήρα λεοφωρεία, περπάτησα, βράχηκα, κατέβηκα κέντρο, γύρισα στη γειτονιά μου. Κατέβηκα σε στάση που ήξερα, μα μου είχε ξεφύγει στο μέτρημα.
"Δεν το φανταζόμουνα ότι έχει τρεις στάσεις αυτός ο μικρός δρόμος", είπα στον οδηγό, κι εκείνος μου απάντησε "μικρός φαίνεται στο μάτι, μα είναι μεγάλος!"
Πόσο μεγάλος είναι, το ξέρω καλά. Έχω μετρήσει τα βήματα, χρόνια τώρα. Οι στάσεις μου ξέφυγαν, όπως κι οι φίλοι.
Τα πολυλογώ. Κακώς. Δεν έχω χρόνο. 1:53.
Έφτασα εκεί, ερημιά, μα και φως, ανάμεσα στα σκοτάδια. Ήμουνα κοντά στο "είδα φως και μπήκα", σα ζητιάνα, σα να γύριζα από προπόνηση στη βροχή, μα δεν με πείραζε. Εκεί στο φως, άστραφταν οι πίνακες σαν διαμάντια και με τύφλωσαν!
Χαρά! Συγκίνηση! Τους είχαν κρεμάσει!
Μια κυρία, κάθεται. Αρπάζω την ευκαιρία. Μπαίνω. Παραμιλάω: "Θεέ μου! Τι τύχη! Τους κρέμασαν!" Με κοίταζε η γυναίκα!
Τι να κάνει;
Μου χαμογέλασε, της χαμογέλασα, της ζήτησα την άδεια να δω.
"Ευχαρίστως" μου είπε εκείνη, συν ότι "η εκδήλωση ζωγραφισμένης ποίησης έγινε το προηγούμενο Σάββατο", συν, ότι "έπρεπε να τους δω γρήγορα, γιατί σε λίγο στον χώρο θα γίνονταν Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση"!

(ΣΟΚ! Εδώ είχα γράψει καναδυο σελίδες, χθες! Χάθηκαν! Έσκασα! Τώρα, τι να συμπληρώσω; Ξέχνα το, Κατειρήνα! Αρκεί που υπάρχουν τα βιντεάκια! Θα βρεθεί ο χρόνος, στο μέλλον... που θα γράψω περισσότερα πάλι και ίσως καλύτερα!)

Κάπου εκεί κυμαίνονταν ο τίτλος της ανάρτησης: "Κέρδισα ότι έχασα ή ότι μου έπρεπε..."
Και στις ετικέτες είχα γράψει: "Στιγμάρες"!
Γι' αυτό ο μπλόγγερ κλώτσησε...


Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ!

Δείτε το! Μην το χάσετε!

http://www.youtube.com/v/xHkq1edcbk4?version=3

ΠΟΙΗΣΗ στους ΤΟΙΧΟΥΣ!



Κρατημένο, έτσι, κι αλλιώς!

Δεν είμ' εγώ σπορά της τύχης - Κώστας Βάρναλης, γκράφιτι

Κράτησα απ' τη ζωή μου τα πουλιά

Κράτησα απ' τη ζωή μου τα πουλιά! Πάντα θα τα κρατάω!

Δεν ήταν... ούτε είναι, ακόμα



Δεν ειν' αυγή να σηκωθώ, Νένα Βενετσάνου

Τότε...

που έμενα εκτός!

Κατερίνα

Μετά... είδα το φορτηγό... Παρκαρισμένο. Μια ζωή!



Το τραγούδι της Κατερίνας - Δήμος Κουμαρίδης, στιγμές

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Βραδιά Κώστα Πατρίκου







Βραδιά Κώστα Πατρίκου

Βραδιά Κώστα Πατρίκου

Βραδιά Κώστα Πατρίκου









Βραδιά Κώστα Πατρίκου

Βραδιά Κώστα Πατρίκου







Αφιέρωμα στον Κώστα Πατρίκο

Δεν θα το έχανα αυτό το αφιέρωμα, με τίποτα... Έλειπα στους δυο σημαντικούς χαιρετισμούς του, ήθελα να τον χαιρετήσω... Αυτός ο χαιρετισμός όμως, ήταν ίσως πιο δύσκολος για μένα, γιατί δεν ήταν εύκολο να εκφράσω την συγκίνησή μου και πιέστηκα πολύ.
"Καλοτάξιδος, Κώστα!"
Ένα είναι σίγουρο, πως... και χωρίς κανένα δικό σου βιβλίο, έχεις γράψει ιστορία σ' αυτή τη ζωή! Θα σε θυμόμαστε, έτσι κι αλλιώς!...

"Βραδιά Κώστα Πατρίκου" ήταν ο τίτλος της τιμητικής εκδήλωσης που διοργάνωσαν η Λαική Βιβλιοθήκη Βόλου και η Εταιρεία Θεσσαλικών Ερευνών την Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου στις 7μ.μ. στην αίθουσα της Λαικής Βιβλιοθήκης Βόλου. Την εκδήλωση συντόνισε ο Τάκης Παντελόπουλος, φίλος και συνάδελφος. Μίλησαν για εκείνον, ο Κώστας Λιάπης, ο Γιώργος Τσολάκης, η Χαρούλα Φράγκου, η Πόπη Μπαχαριά - Καραθανάση, η Μηλίτσα Ζαρλή - Καραθάνου, ο Γιάννης Καραθανάσης,ο Δημήτρης Διακογιάννης, η κόρη του, και ο Αρχιεπίσκοπος Ιγνάτιος. Το κλίμα ήταν φορτισμένο απ' την έντονη συγκίνηση συγγενών, φίλων και γνωστών...
Περισσότερα στις κρατημένες μου στιγμές, απ' τα βιντεάκια:



ΣΟΚ για όλους μας ήταν η φωνή του και τα λόγια του...

"Ο τόπος είναι μικρός, αλλά μεγάλος!"

Βροχή πουλιών - Κούρνιασμα πουλιών


Κι ήρθε το "φως", σήμερα!

Δεν μπορώ να μην κρατήσω τα πουλιά μου, εδώ!









Έτσι κουρνιάζουν τα πουλιά!

Επείγον

Κράτησα, σχεδόν, όλη τη σημερινή μου μέρα. Είχε πολλή ζωή μέσα και θάνατο συνάμα. Έτσι πάνε αυτά τα δυο. Αντάμα.
Είδα πουλιά. Χιλιάδες πουλιά. Χόρευαν... Δεν ξέρω για ποιον.
Είδα και καρακάξες και κοράκια, κι άλλα που δεν ξέρω τα ονόματά τους.
Κράτησε η μηχανή μου, σχεδόν, όλο το βραδυνό τους κούρνιασμα.
"Να 'ρθεις, πρωί" μου φωνάζανε.
"Όχι. Προτιμώ το βράδυ..." έλεγα μέσα μου. "Ξέρω πως πετάνε... Πώς κουρνιάζουν δεν ξέρω..."

Μετά πήγα στο μνημόσυνο του Πατρίκου. Ναι, μνημόσυνο το ένιωσα και ήταν. Όταν μίλησε η κόρη του κάθισα στην καρέκλα της. Προκειμένου να σωριαστώ, προτίμησα να φανώ γαιδούρα σε μια γκριζομάλλα κυρία. Το είχα ανάγκη. Πέρα απ' την συγκίνηση την γενική, απ' την ορθοστασία, απ' τις μπότες που με χτύπαγαν στο κότσι και πόναγα, πόναγα πολύ, πέρα απ' τα χέρια που ξεράθηκαν να είναι στημένα πιο ψηλά απ' τον ώμο μου, λόγω της μηχανής, κι αυτά πονούσανε, πονούσανε, είχα να κάνω και με τις ντροπές που ο κόσμος με έβλεπε, αφού προκαλούσα με την στημένη μηχανή (στην ακρίτσα βέβαια), πέρα απ' τα δάκρια που σφράγιζα να μη βγουν και γίνω ρεζίλι....
Μαρτυρική αυτή η βραδιά για μένα.  Με πόνεσε παντού. Σώμα και ψυχή. Πολλά σκέφτηκα, πολλά θυμήθηκα. ώρα 12: 04 ξημερώματα Πέμπτης. Ενώ ανεβαίνουν τα βιντεάκια, όσα προλάβουν, γιατί το πρωί θα κοπεί η σύνδεση της παλιάς εταιρείας.

Θέλει τετράδιο η σημερινή μέρα, έτσι κι αλλιώς. δεν ξέρω τι κράτησε η μηχανή μου σήμερα, πολύ την κούρασα, ξέρω όμως καλά, τι κράτησα εγώ. Το κυριότερο, τα δάκριά μου. Τόσες πέτρες μέσα μου, δεν ξέρω πως θα ξεσπάσουν. Σε καλό μου. Μια αφορμή να κλάψω, παρακαλώ! Εδώ θέλω θέατρο! Όχι αλήθεια! Ένα δράμα, ας είναι και Ξανθόπουλο ή Μάρθα Βούρτση! Επείγει!

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

ΚΑΛΛΑΣ (συνέχεια)

ΚΑΛΛΑΣ (συνέχεια)











Ερασιτεχνικά ενθύμια
ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ, "η γυναίκα που έφυγε, η φωνή που μένει

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΩΝ ΟΠΕΡΕΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ


ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΙΑΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ 15, 16, 17 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2011 - ΒΟΛΟΣ

Σενάριο Ειρήνη Σκουλή

Σκηνοθετική ματιά - Μουσική επιμέλεια Ευάγγελος Κάβουρας

Γενική επιμέλεια -οργάνωση - ποιήματα Μαρία Αρφέ - Καρινάκη

παραγωγή ΑΜΚΕ Διοτίμα και Μούσες

Παίζουν οι Ειρήνη Σκουλή (Μαρία Κάλλας) Δήμητρα Σκουφογιάννη (Μπρούνα)
Απαγγέλει η Μαρία Χαϊντούτη (Συνείδηση Μαρίας Κάλλας)

Ακούγεται ο Κώστας Σταμούλης (Φωνή Αρ. Ωνάση)

Τραγουδάει η σοπράνο Γενοβέφα Ισήφη

Στο πιάνο Μαρία Ζήφκου

Σκηνικό - Ζωγραφική - Κοστούμια Στέλλα Καραγκούνη

Σχεδιασμός φωτισμού Βλάσης Σκουλής

Ηχογράφηση studio A440 Γιώργου Ζαγόρη

Φωτογράφηση Στάθη Καραδημητρίου

Οπτικά Αδαμάσογλου Σάββας

Μακιγιάζ Γεωργία Κατσαδήμα

ΚΑΛΛΑΣ - συνέχεια

ΚΑΛΛΑΣ - συνέχεια

Ερασιτεχνικά ενθύμια
ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ, "η γυναίκα που έφυγε, η φωνή που μένει

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΩΝ ΟΠΕΡΕΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ


ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΙΑΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ 15, 16, 17 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2011 - ΒΟΛΟΣ

Σενάριο Ειρήνη Σκουλή

Σκηνοθετική ματιά - Μουσική επιμέλεια Ευάγγελος Κάβουρας

Γενική επιμέλεια -οργάνωση - ποιήματα Μαρία Αρφέ - Καρινάκη

παραγωγή ΑΜΚΕ Διοτίμα και Μούσες

Παίζουν οι Ειρήνη Σκουλή (Μαρία Κάλλας) Δήμητρα Σκουφογιάννη (Μπρούνα)
Απαγγέλει η Μαρία Χαϊντούτη (Συνείδηση Μαρίας Κάλλας)

Ακούγεται ο Κώστας Σταμούλης (Φωνή Αρ. Ωνάση)

Τραγουδάει η σοπράνο Γενοβέφα Ισήφη

Στο πιάνο Μαρία Ζήφκου

Σκηνικό - Ζωγραφική - Κοστούμια Στέλλα Καραγκούνη

Σχεδιασμός φωτισμού Βλάσης Σκουλής

Ηχογράφηση studio A440 Γιώργου Ζαγόρη

Φωτογράφηση Στάθη Καραδημητρίου

Οπτικά Αδαμάσογλου Σάββας

Μακιγιάζ Γεωργία Κατσαδήμα













Κύκνεια άσματα της μηχανής μου, του picasa μου και δικά μου, ίσως!

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ, "η γυναίκα που έφυγε, η φωνή που μένει

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΩΝ ΟΠΕΡΕΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ
ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΙΑΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ 15, 16, 17 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2011 - ΒΟΛΟΣ

Σενάριο Ειρήνη Σκουλή
Σκηνοθετική ματιά - Μουσική επιμέλεια Ευάγγελος Κάβουρας
Γενική επιμέλεια -οργάνωση - ποιήματα Μαρία Αρφέ - Καρινάκη
παραγωγή ΑΜΚΕ Διοτίμα και Μούσες

Παίζουν οι Ειρήνη Σκουλή (Μαρία Κάλλας)
                  Δήμητρα Σκουφογιάννη (Μπρούνα)

Απαγγέλει η Μαρία Χαϊντούτη (Συνείδηση Μαρίας Κάλλας)
Ακούγεται ο Κώστας Σταμούλης (Φωνή Αρ. Ωνάση)
Τραγουδάει η σοπράνο Γενοβέφα Ισήφη
Στο πιάνο Μαρία Ζήφκου
Σκηνικό - Ζωγραφική - Κοστούμια Στέλλα Καραγκούνη
Σχεδιασμός φωτισμού Βλάσης Σκουλής
Ηχογράφηση studio A440 Γιώργου Ζαγόρη
Φωτογράφηση Στάθη Καραδημητρίου
Οπτικά Αδαμάσογλου Σάββας
Μακιγιάζ Γεωργία Κατσαδήμα

Κάτι που αξίζει έγραφε ο Σπύρος, "δουλειά υψηλής ραπτικής", συμπληρώνω εγώ.

Αποσπάσματα από δηλώσεις της Μαρίας Κάλλας:

«Νιώθω τις ρίζες μου κομμένες, αν είχα ποτέ ρίζες! (…) Τι στο καλό είμαι; Όλος ο κόσμος είναι η πατρίδα μου, κι όλοι οι άνθρωποι του κόσμου είναι συμπατριώτες μου.»

«Πήγα σχολείο ως δεκατριών ετών(…) στη σκηνή ντεμπουτάρισα μόλις δεκατεσσάρων ετών. Ας το πούμε, λοιπόν, ότι μόρφωση δεν απέκτησα! Έτσι [δυστυχώς] είναι!»

«Είμαι τρομερά ντροπαλή, ιδίως στις δοκιμές. Δεν αντέχω να με κοιτάνε!»

(Χωρίς γυαλιά η Μαρία δεν έβλεπε ούτε ένα μέτρο μακριά) «Όχι, δεν μπορώ να δω το μαέστρο. Τα κάνω όλα με την ακοή μου και με το μουσικό μου κόσμο, διότι στη σκηνή δεν πρέπει να μαθαίνεις το ρυθμό, αλλά να τον αισθάνεσαι!»

«Οι γυναίκες έχουμε μια μεγάλη δύναμη που δεν τη χρησιμοποιούμε αρκετά: τη θηλυκότητα! Αν, απλούστατα, ξέραμε να είμαστε γυναίκες, θα είχαμε όλο τον κόσμο στα πόδια μας…»

«Δεν υπάρχουν πολλοί άνδρες που μπορούν να σταθούν δίπλα μου. Το να είσαι διάσημη μπορεί να είναι και μειονέκτημα…»

«Κι αν οι δρόμοι μας χωρίσουν με τον Αρίστο, θα υπάρχει ανάμεσά μας η αλληλοεκτίμηση.»

«Δεν την ήθελα αυτή τη σταδιοδρομία της star.»

«Που απέτυχα; Μα απέτυχα να ολοκληρωθώ ως γυναίκα, γιατί αυτό που πάντα επιθυμούσα περισσότερο από την επιτυχία ήταν να γίνω μητέρα…»

"Το πρόγραμμα της ζωής μου δεν το έκανα εγώ απ' την αρχή. Το έκανε η οικογένειά μου, η μητέρα μου κυρίως, που διοικούσε την οικογένεια τότε..."

"Το αίμα στις φλέβες μου είναι ελληνικό, κι αυτό δεν το σβήνει κανείς. Κι ακόμα ο χαρακτήρας μου, οι σκέψεις μου, είναι ελληνικά."
Κι αυτό, απ' άλλο κεφάλαιο:

"Ήξερα πως δεν είχα λουκ - και απέκτησα!Κανένας δεν νοιάζεται για τις φουρτούνες που έχεις περάσει.
Πρέπει να ξέρεις τα όριά σου, να ξέρεις ως που φτάνει ο ίσκιος σου....
Τα δάκρυα δεν θα σας βγάλουν πουθενά. Ούτε στο θέατρο, ούτε στην πραγματική ζωή. Οπωσδήποτε, όχι μαζί μου.....
Κανένας δε νοιάστηκε πόσες νύχτες έχω κλάψει ως τα ξημερώματα....
Κανένας δεν σκοτίζεται για το μουσκεμένο μαξιλάρι σου
....Εγώ τα έμαθα με ιδρώτα και αίμα. Δεν είχα κανένα να μου τα πει.
Τι άλλο περιμένεις; Δέξου το δώρο! Πάρε αυτό που σου δίνουν. Σήκω και βασίλεψε. Σήκω και πάρε τη θέση σου στον κόσμο.
Δεν μ΄αρέσουν πολλά απ΄τους Γερμανούς, αλλά μ΄αρέσει το "Μουτ".
Ερασιτεχνικά ενθύμια δικά μου:






Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη (21-25)









Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη (16-20)









Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη (11-15)









Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη (6-10)









Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη (1-5)

Βραδιά Οδυσσέα Ελύτη, την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου στις 9:30 το βράδυ στον Πολυχώρο Τέχνης Αντωνοπούλου 17.

Ο Βασίλης Μητσάκης απαγγέλλει και ο Βασίλης Αγροκώστας ερμηνεύει "Άξιον Εστί" και τραγούδια που γράφτηκαν πάνω σε στίχους του Νομπελίστα ποιητή.

Οι δυο καλλιτέχνες φιλοδοξούν να προσφέρουν στους ακροατές τους μια ολοκληρωμένη γεύση από την ποίηση, τη σκέψη και την προσωπικότητα του ποιητή.

Γι' αυτό , εκτός από την ποίησή του και τα τραγούδια που γράφτηκαν πάνω σε στίχους του, θα ακουστούν και αποσπάσματα από τον δοκιμιακό του λόγο, αποσπάσματα από συνεντέυξεις του και από την ομιλία του στην Ακαδημία της Στοκχόλμης κατα την βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979.

Την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου στις 9:30 το βράδυ στον Πολυχώρο Τέχνης Αντωνοπούλου 17.
ΒΟΛΟΣ



Ερασιτεχνικά ενθύμια από την βραδιά για τον Οδυσσέα Ελύτη, στον Πολυχώρο Τέχνης, Αντωνοπούλου 17, Βόλος.
Ο Βασίλης Μητσάκης απαγγέλλει και ο Βασίλης Αγροκώστας ερμηνεύει "Άξιον Εστί" και τραγούδια που γράφτηκαν πάνω σε στίχους του Νομπελίστα ποιητή.

Εγώ, τι να πω; Θα μπορούσα να βγω κι απ' τον τάφο, γι' αυτούς τους τρεις άντρες!